Çocuklukta zaman adeta değişmiyor gibi algılanıyor. Yavaş yavaş değişiyor. Yaşlılıkta ise zaman hızla değişiyor. Geriye doğru 10'ar sene atarak geçmişi düşündüğümüzde zamanın hızı hayrete düşürüyor. 65 sene önce ilkokul 1'de ilk karnemizi almıştık. Heyecanlı mıydım bilmiyorum. Ama ertesi yıl karne günü bir türlü son ders gelmemişti. Çünkü karne son derste dağıtılacaktı. Yıllar geldi geçti. Ne karneler, ne sınavlar, ne zorluklar, ne coşkular; her şey akıyor, ama zaman gitgide hızlanarak akıyor. Bugün karne alan çocukları kutluyorum. Ömürleri uzun olsun. Şimdiki algılarına göre çoookkk uzun bir gelecekte, ama o gelecek geldiğinde "bir varmış bir yokmuş" inanılmazlığında torunlarına karne veriyor olacaklar! İnşaallah öyle olacak.